Uit de praktijk: Levenslessen van een 12-jarige

Dit is een verhaal over een cliënt die al een poosje mijn praktijk bezoekt. Ik schrijf en publiceer dit met de toestemming van haar ouders.

In mijn praktijk leer ik minstens zoveel levenslessen als de inzichten die mijn cliënten krijgen in hun gezondheid en hun leven. Hieronder een verhaal uit mijn praktijk waarin ik veel mocht leren van een 12-jarig meisje en haar ouders. Die ontmoeting en het proces wat we liepen, gaf mij prachtige levenslessen in omarmen en vertrouwen, in durven niets doen en tegelijk op koers blijven. Worstel je met (zelf)vertrouwen? Vertelt je gevoel je iets, maar doe je iets anders? Heb je het idee niet te voldoen aan de verwachtingen van deze snelle wereld? Dan is deze blog echt iets voor jou.

Long COVID & anders kijken

Afgelopen zomer stapte dit meisje vrolijk, maar vermoeid mijn praktijk binnen. De reguliere geneeskunde stelde bij haar long COVID vast. Het voorgestelde behandelplan klopte voor de ouders gevoelsmatig niet. Dat was de reden om mij te bezoeken. Ze hadden behoefte aan iemand die anders keek naar hun dochter en naar haar klachten.

Zo'n reden is mij niet onbekend. De meeste cliënten bezoeken juist om die reden mijn praktijk. Ofwel men is uitgedokterd en blijft rondlopen met klachten welke door geen enkel onderzoek verklaard kunnen worden ('niets te vinden in het bloedonderzoek', 'alles is ok' of 'leer er mee leven'). Ofwel men vindt de diagnose of het behandelplan te symptomatisch, te eenzijdig of (gevoelsmatig) niet kloppend.

Je gevoel volgen & koers houden

Tijdens het eerste consult met bioresonantie meting kwam ik tot dezelfde conclusie: long COVID. De conclusie was dan wel hetzelfde, maar mijn aanpak anders. Ik paste de combi van bioresonantie, suppletie en coaching toe. Bioresonantie voor energetische behandeling en meer inzicht. Suppletie om organen te ondersteunen en tekorten aan te vullen. Coaching als steun bij prikkelverwerking. Dit zou geen quick fix worden, want er waren voorbereidende stappen nodig om spreekwoordelijk de angel eruit te kunnen halen.

Ondanks dat ik zelf aan hen had uitgelegd, dat haar herstel tijd nodig had en we niet direct grote resultaten mochten verwachten, betrapte ik mezelf toch op verwachtingen. Ik liet me klaarblijkelijk, deels onbewust, mee zuigen in de ratrace van het leven waarin alles snel moet en gericht is op resultaat. Maar dit meisje volgde haar eigen weg. In het begin traag met kleine lichtpuntjes gevolgd door een behandelpauze om 'het proces het proces te laten zijn', zoals haar moeder zo mooi verwoordde. Eigenlijk prachtig om te zien hoe zij en haar ouders omarmden voor wat er wel was en aanvoelden wat er op dat moment nodig was. Toegegeven, mijn vertrouwen werd uitgedaagd. Zit ik wel juist? Zie ik niets over het hoofd? Dat soort dingen. We pakten het behandeltraject weer op en ik hield mijn uitgezette koers aan. En opeens waren daar de grote sprongen voorwaarts waar we zo op hoopten. Er kwam meer en meer energie. School ging weer. Afspreken met vriendinnen ook. Deze 12-jarige kon weer 12-jarige dingen doen. ♥

Tijd nemen en beloond worden

Ik kreeg ondertussen een grote les in vertrouwen: koers houden en trust the proces. Dit succes zat hem niet enkel in het juiste supplement of de juist coaching, maar ook in de tijd die de ouders durfden te nemen. Ik ben hen hier enorm dankbaar voor en voor het vertrouwen wat ik van hen kreeg. En dan mijmer ik: wat als zij halverwege de handdoek in de ring gegooid hadden? Wat als ik van koers veranderd was? Wat als we beiden niet de tijd hadden durven nemen? Had ze dan nog veel van haar tijd in bed gespendeerd?

Laat dit een pleidooi zijn voor het volgen van je gevoel. Voor wachten als vertraging nodig is. Voor vertrouwen op het pad wat je ingeslagen bent. Voor niet twijfelen aan jezelf.

De beloning is heel erg groot.